• darkblurbg

Papa

Ik zou zo graag nog één keer met je willen praten.
Ik wil je nog zoveel zeggen, we hebben het altijd maar gelaten.

Ik weet het, spreken was niet jouw sterkste kant.
Met zwijgen hield jij een vervelende situatie in de hand.

Dagen kon jij je mond volledig gesloten houden.
Wat was er losgekomen als wij praten zouden?

Jij wilde je volledig met mijn ontwikkeling bemoeien.
Jij hield totaal niet van fouten maken of knoeien.

Van mij verwachtte je veel waaraan ik niet kon voldoen.
Voor mijn gevoel kon ik nooit iets volledig goed doen.

Ik had het gevoel dat je meer van mijn zus hield dan van mij.
Want jij zei: “Je zus kan veel beter leren dan jij.”

“Jij moet meer je best doen, kijk maar naar haar,
zij is bijna nooit met leren klaar.”

Jouw overtuigingen hebben mij gemaakt zoals ik nu ben.
Dit is niet het meisje dat diep in mij zit en ik alleen ken.

Al jaren loop jij met mij mee en fluister je dingen in mijn oor.
Nu is het genoeg, ik wil met mijn éigen leven door.

Te lang heb ik het pad gelopen dat niet de mijne is
en ook nooit zal zijn.
Ik sla een andere weg in ook al vind jij dat niet fijn.

Ja, jij hebt wel gezorgd voor mijn bestaan.
Zonder jou zou ik nu ook geen ander pad op kunnen gaan.

Dus papa, bedankt voor wat jij hebt gedaan.
Ik ga nu door met mijn eigen bestaan.